Poranek przyszedł niepewnie, jakby sam nie był przekonany, czy powinien w ogóle rozpraszać noc pełną napięcia. Szpital tonął w mlecznym świetle, a chłodne korytarze odbijały echo pojedynczych kroków personelu. Na zewnątrz świat wydawał się spokojny, lecz wewnątrz budynku każda sekunda była cięższa niż poprzednia.
Hancer siedziała nieruchomo na metalowej ławce tuż przy wejściu. Nie zmieniła pozycji od wielu godzin. Jej dłonie były zimne, splecione tak mocno, jakby bała się, że rozsypie się na kawałki, jeśli je puści. Wzrok miała pusty, utkwiony gdzieś w przestrzeni, w której nie było odpowiedzi, tylko lęk i bezsilność.
Operacja nadal trwała.
Każda minuta przeciągała się w nieskończoność.
Nie zauważyła, kiedy ktoś podszedł.
Dopiero znajomy głos wyrwał ją z odrętwienia.
— Hancer…
To była Yasemin.
Kobieta usiadła obok i bez słowa objęła ją mocno. Hancer przez chwilę nie reagowała, jakby nie pamiętała, czym jest czułość, ale po sekundzie przytuliła się do niej gwałtownie, jak ktoś, kto wreszcie znalazł ratunek.
— Już dobrze… jestem tutaj — szepnęła Yasemin, gładząc ją po włosach. — Nie możesz się obwiniać.
Hancer drgnęła.
— To przeze mnie… — jej głos się łamał. — Gdybym nie nacisnęła… on by nie leżał tam teraz…
— Nie mów tak — przerwała jej stanowczo Yasemin. — To był wypadek.
Spojrzała jej w oczy.
— Powiedz mi jedno. Czy chciałabyś go skrzywdzić?
Hancer pokręciła głową natychmiast.
— Nigdy. Nigdy w życiu.
Łzy ponownie wypełniły jej oczy.
— Ale mimo to… stało się najgorsze.
Yasemin ścisnęła jej dłoń.
— Lekarze walczą. I to jedyne, co się teraz liczy.
Przez chwilę milczały.
— Musisz wierzyć — dodała cicho Yasemin. — Dopóki oddycha, dopóty jest nadzieja.
Hancer zamknęła oczy.
— Ja już tylko się modlę…
Nagle jej ciało zesztywniało.
Oddech urwał się gwałtownie.
— Coś… się dzieje… — wyszeptała.
Bez wahania poderwała się z miejsca i ruszyła w stronę wejścia do szpitala. Yasemin ruszyła za nią, ale Hancer już jej nie słuchała.
Wbiegła do środka.
Korytarze były zimne, sterylne, zbyt ciche.
Zatrzymała się dopiero przy drzwiach bloku operacyjnego.
I wtedy zobaczyła ich wszystkich.
Rodzina. Lekarze. Napięcie tak gęste, że niemal namacalne.
Drzwi otworzyły się.
Lekarz wyszedł powoli, zmęczony, jakby walczył o życie drugiego człowieka i własną wytrzymałość jednocześnie.
— Stan był krytyczny — powiedział ciężko. — Serce zatrzymało się podczas operacji… ale udało się je przywrócić.
Cisza.
— Teraz wszystko zależy od reakcji organizmu.
Nikt nie odetchnął z ulgą.
Bo to jeszcze nie był koniec.
Lekarz wrócił na salę, a drzwi zamknęły się cicho, jakby odcinały świat od reszty prawdy.
Rodzina rozproszyła się w milczeniu.
Hancer cofnęła się o krok, jakby straciła grunt pod nogami.
Tymczasem w innym skrzydle szpitala Beyza otworzyła oczy.
Światło było ostre. Zbyt ostre.
Zerwała się nagle i natychmiast dotknęła brzucha.
Zamarła.
Pusto.
— Nie… — wyszeptała.
Zaczęła gorączkowo przeszukiwać ubranie, łóżko, wszystko wokół.
— Gdzie to jest?! — jej głos przeszedł w panikę. — Gdzie mój brzuch?!
Drzwi otworzyły się spokojnie.
Pielęgniarka weszła bez pośpiechu.
— Już się pani obudziła. Proszę się uspokoić.
— Ktoś to zabrał! — wyrzuciła z siebie Beyza. — To nie może zniknąć!
Kobieta spojrzała na nią uważnie.
— Pani stan jest stabilny. A osoba, na której pani zależy, przeżyła kryzys i jest na intensywnej terapii.
Słowa zawisły w powietrzu.
Beyza zamarła.
Chwilę później do sali wszedł Nursel.
— Co się stało? — zapytał ostro.
Beyza była blada.
— Zniknęło… wszystko zniknęło… — wyszeptała. — Ktoś odkrył prawdę.
Nursel zmrużył oczy.
— Jeśli tak, to mamy problem.
Na zewnątrz Sinem patrzyła na Hancer, która siedziała nieruchomo jak cień człowieka.
Usiadła obok.
— Nie możesz się obwiniać — powiedziała cicho.
— Ale to ja trzymałam broń… — odpowiedziała Hancer.
— Ktoś ci ją pokazał — przerwała Sinem.
Hancer zamilkła.
I ta cisza powiedziała więcej niż jakiekolwiek słowa.
W szpitalnym korytarzu napięcie rosło.
Mukadder patrzyła na wszystkich podejrzliwie.
Każdy gest mógł zdradzić prawdę.
Każde spojrzenie mogło wszystko zniszczyć.
A gdzieś pomiędzy nimi była tajemnica, która właśnie zaczynała wychodzić na światło dzienne.
